Нэгэн эгэл эр гэнэтхэн үл харагдах аюулыг үнэрлэж эхлэх бөгөөд түүний айдас яг л тэнгэрт хурж хуралдсан үүл мэт томорсоор дотоод амгаланг нь үйрүүлнэ. Дуугүйхэн түүнийг ажиглах хүмүүс түүнд юу нь буруу болсныг ойлгохгүй ч, тэр өөрийн дуугүй дохиог дагах ёстой мэт мэдэрч эхэлнэ. Юу нь жинхэнэ, юу нь зөн совин болохыг зөвхөн түүний нүд л харж чадна.